Kani-kanina lang ay nakikipagtalakayan ako ng pananaw sa reilihiyon sa isang social networking website. Nakisimpatya kase ako sa himutok ni UtakMunggo. Marami nga namang mga tao ngayon na galing sa kanya-kanyang relihiyon ang kadalasan ay pamimilit ang paraang ginagamit para umanib ka sa kanilang samahan.

Minsan ay sinisimulan nila sa kaunting pagbibiro. Tapos bigla ka na lang magugulat dahil pinipilit nilang buksan ang bibig mo at ipapasok ang isang sandok ng umuusok doktrina nila. Para kang  yung bata na pinapakain ng mapait na gulay na kahit ayaw mo at magpumiglas ka e pilit na isusupak ito sa bibig mo. Walang halaga ang mga paliwanag o pangangatwiran mo. Dahil sila pa din ang tama.

Hindi na ito bago. Hindi lang dito sa Pilipinas, marami ding ganito sa ibang bansa. Naimpluwensyahan nga lang yata tayo simula nung dumating ang Kristianismo dito sa Pilipinas. Yung mga prayleng Kastila ang nananakot na masusunog tayo sa impyerno kapag hindi naniwala sa sinasabi nila. Hanggang ngayon ay heto at dala-dala na din natin, kahit anong relihiyon ay pare-pareho na.

Sa totoo lang, hindi naman talaga makakapagligtas sa atin ang relihiyon. Kapag may nagsabi sa inyo na sila ang tanging relihiyon na makakapagligtas, niloloko ka na agad n’yan. Para sa isang totoong Kristiano, ang mahalaga sa lahat ay may paniniwala at takot ka sa Diyos at nagsisikap na gumawa ng mabuti sa kapwa. Konsensya mo lang ang dapat laging pairalin. Ito ren ang basehan ng maraming relihiyon sa mundo: ang maging mabuti sa kapwa.

Ang kagustuhan mong sumama sa isang relihiyon ay hindi dapat binabase sa kung ano ang mga sinabi sayo kundi dun sa nakikita mong magandang halimbawa nila. Kung masaya ka naman sa estado mo na walang relihiyon pero naniniwala sa Diyos, ayos lang yan. O kahit hindi ka naniniwalang may diyos. Ang mahalaga sa bawat panig ay ang respeto sa isa’t-isa. Walang gulo kapag ganyan.

Ako ay bahagi din ng isang relihiyon pero kahit na hinihimok kami na ipamahagi sa lahat ang tungkol sa Bibliya ay hindi ko gaanong sinusunod. Hindi naman sa ayaw kong ibahagi ang alam ko o paniniwala ko. Ang ayaw kong gawin e yung basta na lang kakausapin ang isang tao at ipaparada na lang ng ganun ang mga aral na natutunan ko. Mas maganda sana kung sila ang interesado na malaman ito. Yun nga lang, hindi yata ako magandang ehemplo ng isang Kristiano.

Para walang away, walang napipikon, walang naiinis, walang tanggalan sa friends list at walang pagpapakulam na magaganap, huwag tayo masyadong atribida sa pagbabahagi ng usaping panrelihiyon. Pero sa pagiging mabait sa kapwa at pagrespeto sa paniniwala nila, baka may matuwa pa sayo at maging interesado sa mga paniniwala mo.

Apir!

Sa ganitong oras ay dapat tulog na ako bilang paghahanda sa trabaho ko mamayang gabi. Dati ay madali lang naman makatulog ng ganitong oras. Pagdating ko nga lang sa umaga e inaantok na ako agad at madali na makatulog. Pero dahil sa ngayon ay napakainit, hindi na ako umaasang makakatulog pa maghapon.

Dalawang buwan na din tayong nagdudusa sa sobrang init ng panahon. Hindi naman tayong lahat kase yung iba naman e may erkon sa bahay nila. Malas ko lang at bukas na refrigerator lamang ang pwede kong itumbas sa kanila. Yung hangin kase na binubuga ng bentilador e mainit pa din. Kelangan e pawisan ka muna bago medyo lumamig ang pakiramdam sa harap ng bentilador. Pero dahil sa mabilis kang matuyo e panandalian lang din ang ligaya.

Maligo ba kamo? Alam n’yo, kahit hindi ako mahilig maligo e napapagusto na din ako e. Dahil sobrang init. Kaya lang e madalas na wala na ding tulo ang gripo namin. Kahit nga gamitan ng makina e hindi na din makahigop. Kelangan talagang nag-iipon sa madaling araw para lang may maipaligo ako bago pumunta sa trabaho. Sa sobrang pagtitipid ko nga sa tubig, kinakailangang tatlong tae muna bago ko ibuhos ang kalahating timba sa inodoro.

Apir!

Maraming nagsasabi na malayo na ang narating nating mga Pinoy pagdating sa paggawa ng pelikula at mga TV shows. Pero joke lang yan. Dahil bukod sa mga walang kwentang palabas na puro sayawan at kantahan ay nandyan ang mga teleserye, fantaserye, fashionserye, at kung anu-ano pang serye ng sakit ng ulo na pilit pinapalunok sa atin gabi-gabi ng dalawang pinakamalaking istasyon ng TV dito sa atin.

Hindi ko na pagtutuunan ng pansin ang mga malalamya at mababaw na mga plotlines ng mga manunulat ng mga serye. Naiintindihan kong by default e walang kwenta at paulit-ulit na lang ang naiisip nilang istorya. Ganun na talaga ang laman ng utak ng mga may kontrol sa telebisyon natin. Sa halip na yung buong kwento ay pagtutuunan natin ng pansin ang mga maliliit na bagay sa mga palabas na ito.

Lahat ng mga teleserye ay merong mga tagpo na nasa ospital. Hindi mawawala yan dahil sa tila mag-aagaw buhay ang bida o ang kamag-anak nya. Tapos mabubuhay din naman sa huli. Minsan, namamatay din. Pero maliban d’yan, palpak ang halos lahat sa mga tagpo sa ospital. Kagaya na lamang nung mga tagpong may nakalagay na tubo sa bibig ang pasyente. Ito ay tinatawag na ET (endotracheal) tube, kung saan may tubo na nakapasok sa daanan ng hangin. Ikinakabit ito sa makina na s’yang tumutulong para makahinga ang pasyente. Imposible ang magsalita kapag may ET tube, pero ang mga karakter sa mga palabas ay malayang nakakapagbigay ng huling habilin sa kanyang mga mahal sa buhay bago sya lagutan ng hininga. Tinalo pa ang fantaserye, mirakulong nakapagsalita sya ng walang dumadaang hangin sa vocal cords.

Kasama pa rin ng mga tagpo sa ospital, bagaman at hindi ganun kalaking isyu ay ang mga sumusunod: Masyadong mababait ang mga doktor. Kompleto ang pagpapaliwanag sa pasyente o kamag-anak, pati emosyonal, spiritwal at sikolohikal na aspeto nila ay dinadamayan. Waw, saan kayang ospital yan, gusto kong magtrabaho dyan. Isa pa din sa napansin ko ang galing sa pagpasok ng karayom ng mga nars at medtech. Wala pa akong nakikitang hindi nashu-shoot sa ugat sa unang subok pa lamang ang mga karayom.

Sa mga sumisikat na fantaserye naman ay uso ang paglipad ng mga tauhan dito. Maging superhero man, makapangyarihang nilalang, o taong nakikiangkas sa paglipad, lahat sila ay nakapamasyal na sa kalawakan. Ang problema, walang hangin sa taas. Kung meron man ay parang galing lang sa USB fan. Hello, mga direktor at producer. Di hamak na mas malakas po ang hangin sa himpapawid. Sobrang lakas. Baka lang maisipan n’yong gawing makatotohanan ang epeks (kuno) ninyo.

Bukod pa sa talagang malakas ang hangin ay malamig din sa taas. At pakitandaan po na walang oxygen sa labas ng mundo. Kaya bukod sa maninigas sa lamig ang mortal na taong dine-date sa kalawakan ng may kapangyarihang lalake, siguradong tepok na s’ya bago pa makarating sa ospital. Kahit ikaw ang isama ng manliligaw mo sa outer space para tumingin sa mga bituin, hindi ka din mag-eenjoy dahil masyado kang busy sa pangangaligkig at paghabol ng hininga.

Kaya mga direktor at producers, pakibawasan na lang yung mga walang kentang extra n’yo sa set at umarkila ng consultant para pagtanungan kung tama ba ang ginagawa n’yo. Para hindi mahalatang bobo kayo. At para hindi lalo maging bobo ang masang Pilipino.

Apir!

Isa sa pinakamarumi, magulo, makalat, at puno ng kasinungalingang pangyayari na kailangang pagdaanan ng Pilipinas sa bawat anim na taon ay ang halalan ng mga opisyal ng gobyerno. Nung una kong malaman ang tungkol sa pambansang halalan noong 1995, naging interesado ako. Pero habang tumagal ang panahon, sa mga nasaksihan ko sa pangangampanya ng mga kandidato, ay nawawalan ako ng gana na makiisa. Natatawa na lang ako sa mga personalidad na gustong maging politiko, mga desperadong tao.

Ilang buwan pa man bago ang takdang araw ng legal na simula ng pangangampanya ay hayan na ang mga may balak tumakbo at kanya-kanya nang paskil ng mga pagmumukha nilang hindi kaaya-aya sa kung saan sulok. Sila yung mga nagkukunyariang bumabati sa inyo ng maligayang Pasko o masayang araw ng piyesta. Sila ren yung mga pulitikong nasa posisyon na naglalagay ng ‘Ang proyektong ito ay hatid sa inyo ni Mayor Mandarambong‘ sa mga pinapatayong waiting shed sa bawat kanto. Sila yung mga nagpapamukha sa tao ng kanilang kabaitan sa TV ads na wala namang produktong iniendorso, tapos mapapaisip ka na lang na, ‘Para saan kaya yun?‘

Sa panahon naman na pwede na mangampanya e hayan at nadadagdagan ng 49% ang araw-araw na pagtaas ng dami ng basura sa Maynila. Ito ay dahil sa sandamakmak na posters, streamers, fliers, at kung anu-ano pang bagay na kinakabitan ng mukha ng mga kandidato. May mga itinakda na raw na lagayan ng campaign materials ang Comelec pero tila wala namang pumapansin dito. Hayan, sige pa rin ang kabit ng mga posters at streamers nila kung saan-saan.

Sa kampanya din lumalabas ang kung anu-anong paninira sa kapwa. Mabuti sana kung creative pero puro mga cheap at walang kwenta ang banatan. Hindi man lang entertaining. Nandyan din ang balimbingan. At pag nagkapikunan e nagpapasabugan na sila ng sasakyan. Minsan ay nagbabarilan. At nagtatagaan.

Katawa-tawa din ang mga personalidad na sumasali sa eleksyon. Ang Pilipinas na yata ang pinakamaraming artistang politiko. O at least ginagawang stepping stone kumbaga ang pag-aartista bago mamulitika. Kapag nakabuo na ng jologs fanbase tsaka tatakbo sa halalan. Pero wala naman talaga silang alam sa tamang paggawa ng trabaho nila.  Bukod sa artista, nandyan din ang mga napatunayang kriminal, mga suspek sa pagnanakaw sa gobyerno, suspek sa murder, napatunayang nang-rape,  napatunayang nandaya sa halalan, pangulo na gustong maging kongresman (tsktsk), baklang chikador, pasexy star… parang sirkus lang ang pulitika dito. Makikita mo rin sa larawan pa lang yung mga tipong magnanakaw lang at magpapasarap. Nandyan  yung mga nakangisi sa larawan nila na mukhang may maitim na singit, este balak.

Tila naman humahalimuyak tuwing panahon ng kampanya dahil sa mabubulaklak na pananalita ng mga kandidato. Nandyang magsasabi sila na tatapusin ang kahirapan, tatapusin ang katiwalian, pauunalarin ang buhay, susugpuin ang kasamaan, magbibigay ng trabaho, bababa ang presyo ng bilihin, magkaka-helicopter ang bawat Pilipino at iba pang mga pangungusap na tiyak na makakatanggap ng pasadong marka sa pandinig ng masang tamad mag-isip.

At bago pa tuluyang mahalal sa pwesto ang mga buwitre, dadaan muna sila sa matinik at walang sinasantong Comelec. Sila ang pinakamagaling na komisyon sa Pilipinas. Hindi sila inutil. Punong-puno sila ng kwenta. Magaling. Laging handa. Hindi na nila hinihintay na may magreklamo pa dahil lang nagsabit si ganito ng poster sa maling lugar. Diskwalipikado agad yan basta’t nandyan ang ebidensya. Lumampas sa oras na palugit sa kampanya sa TV? Sos, wag ka nang umasang matutuloy pa ang kampanya mo. Dahil yari ka sa Comelec, ang matikas na tagapagbantay sa maayos, malinis, walang aberya, walang dayaan, pantay at world-class na halalan.

Pagkatapos ng bilangan ng boto at nakaupo na sila sa pwesto, ayan na. Party time na para sa mga napili ng mga Pilipinong naloko, nagpaloko, nabusog, napatawa, nabili, naholdap at natakot ng mga kandidato. At good luck talaga sa Pilipinas kapag nanalo ang mga kagaya ni Lito Lapid at ni Ara Mina. *hikab*

Apir!