Mga Reklamo atbp. ni Boy Batikos

Likas na nga siguro sa ating mga Pinoy ang pagiging mayabang. Inglesin mo man ito na proud o boastful e wala na sa akin, basta mayabang. Yung yabang na tipong pag may nakitang maganda sa sarili e todo payabang na agad. Pero ituro mo yung mali, o sabihan ng konting puna at panlalait e naghuhuramentado na agad. Parang yung kababata mong sinumpa mo ng ilang ulit dahil sa ganitong ugali.

Kamakailan ay nakita ang Jolibee sa TV show na Glee. Ewan ko naman ba at bigla na lang nagsayawan yung mga kabataan sa loob ng mall.  Dun sa napanood kong clip e parang nakalakad yung batang lumpo, kaya sinampolan nya ng moves yung babaeng kasama nya. Tapos naki-join na ren sa sayaw yung iba. Sounds familiar, hmm. So, nagkataon naman na malapit sila sa Jolibee store doon kaya nahagip ito sa kamera. Nang mapanood ito ng mga Pinoy ay kanya-kanya nang post ng pagmamayabang sa mundo na ang isa sa pinakasikat na kainan sa Pilipinas ay nakunan ng video sa isang Amerikanong palabas. Big deal!

Oo, kuha ko na yung pinagmamalaki n’yo ang lahing kayumanggi (kung naggu-gluta ka, di ka kasali dito). Pero kelangan ba talaga ganun ka-big deal yun? Oo, Pinoy din ako at matakaw ren ako kumain sa Jolibee (lalo na yung spicy chicken na di mapapantayan ng McDo at KFC), pero siguro kung nakita ko ang Jolibee sa Amerkanong TV show na pinapanood ko, matutuwa lang ako. Tuwa na, Uy Jolibee o. Pero hanggang dun na lang yun. Malamang e hindi ko na ipagyayabang kung saan-saan na yung paborito kong kainan e nakita sa TV show ng mga banyaga. Tayo lang yata ang lahing ganyan. Wala pa akong nababasang artikulo na ang mga Amerkano e pinagmamalaki sa mundo na nakita sa TV ang McDo. Meron pa nga akong nakitang headline na na-feature daw sa Glee ang Jolibee. Waw, napaka-delusyonal na talaga. Feature na pala yung nahagip lang ng sandali yung logo at pangalan ng Jolibee. Panalo sa babaw mag-isip ng ilang Pilipino. Mabuti sana kung may kahit dalawang segundong full screen ang logo at pangalan ng Jolibee. O kaya nandun man lang yung mascot. Sos…

Hindi lang naman ngayon nangyari ito. Kahit kapag may isang taong nakitang magaling sa isang sining o kung ano man  at pinarangalan o kinilala sya sa ibang bansa, tapos may lahing Pilipino, kahit gaano pa kaliit yan, basta mahalungkat ang lahi nyang Pilipino, aangkinin na agad yun ng mga Pinoy na “sa kanila.” Bigyan n’yo naman ng break yung tao. Hindi ba pwedeng magaling lang s’ya dahil sa sarili n’ya? Kelangan talagang magaling s’ya dahil Pilipino s’ya? Kelangan laging credited ang lahing Pinoy ‘pag may achievement na nakukuha? Pero pag kahihiyan, ganun na lamang ang pagtakwil n’yo?

Sa pag-obserba ko sa ganitong ugali ng mga Pilipino, naisip ko na mababa ang self-esteem naten bilang isang lahi. Dahil na din siguro ito sa naging kasaysayan natin sa kamay ng mga banyagang puti. At sa mga ganitong bagay kung saan nakikilala o nakikita ang mga tao o bagay na pwedeng ikabit sa lahing Pinoy ay nabibigyan tayo ng kumabaga e boost sa ating morale. Dahil sa inferiority complex natin sa ibang bansa, nagkakaroon ngayon ng compensation kapag nakakakita tayo ng mga ganitong bagay. Kaya kahit simpleng bagay na sa totoong buhay e hindi ganun kahalaga e ganun na lamang ang pagkamakabayan ng mga Pinoy. E kung sana yung ganito kalaking suporta sa simpleng kainan e binuhos n’yo nung eleksyon sa karapat-dapat na mamuno, e di sana hindi puro circus clown ang top 3 sa mga kandidato sa pagka-pangulo.

Apir!

Kani-kanina lang ay nakikipagtalakayan ako ng pananaw sa reilihiyon sa isang social networking website. Nakisimpatya kase ako sa himutok ni UtakMunggo. Marami nga namang mga tao ngayon na galing sa kanya-kanyang relihiyon ang kadalasan ay pamimilit ang paraang ginagamit para umanib ka sa kanilang samahan.

Minsan ay sinisimulan nila sa kaunting pagbibiro. Tapos bigla ka na lang magugulat dahil pinipilit nilang buksan ang bibig mo at ipapasok ang isang sandok ng umuusok doktrina nila. Para kang  yung bata na pinapakain ng mapait na gulay na kahit ayaw mo at magpumiglas ka e pilit na isusupak ito sa bibig mo. Walang halaga ang mga paliwanag o pangangatwiran mo. Dahil sila pa din ang tama.

Hindi na ito bago. Hindi lang dito sa Pilipinas, marami ding ganito sa ibang bansa. Naimpluwensyahan nga lang yata tayo simula nung dumating ang Kristianismo dito sa Pilipinas. Yung mga prayleng Kastila ang nananakot na masusunog tayo sa impyerno kapag hindi naniwala sa sinasabi nila. Hanggang ngayon ay heto at dala-dala na din natin, kahit anong relihiyon ay pare-pareho na.

Sa totoo lang, hindi naman talaga makakapagligtas sa atin ang relihiyon. Kapag may nagsabi sa inyo na sila ang tanging relihiyon na makakapagligtas, niloloko ka na agad n’yan. Para sa isang totoong Kristiano, ang mahalaga sa lahat ay may paniniwala at takot ka sa Diyos at nagsisikap na gumawa ng mabuti sa kapwa. Konsensya mo lang ang dapat laging pairalin. Ito ren ang basehan ng maraming relihiyon sa mundo: ang maging mabuti sa kapwa.

Ang kagustuhan mong sumama sa isang relihiyon ay hindi dapat binabase sa kung ano ang mga sinabi sayo kundi dun sa nakikita mong magandang halimbawa nila. Kung masaya ka naman sa estado mo na walang relihiyon pero naniniwala sa Diyos, ayos lang yan. O kahit hindi ka naniniwalang may diyos. Ang mahalaga sa bawat panig ay ang respeto sa isa’t-isa. Walang gulo kapag ganyan.

Ako ay bahagi din ng isang relihiyon pero kahit na hinihimok kami na ipamahagi sa lahat ang tungkol sa Bibliya ay hindi ko gaanong sinusunod. Hindi naman sa ayaw kong ibahagi ang alam ko o paniniwala ko. Ang ayaw kong gawin e yung basta na lang kakausapin ang isang tao at ipaparada na lang ng ganun ang mga aral na natutunan ko. Mas maganda sana kung sila ang interesado na malaman ito. Yun nga lang, hindi yata ako magandang ehemplo ng isang Kristiano.

Para walang away, walang napipikon, walang naiinis, walang tanggalan sa friends list at walang pagpapakulam na magaganap, huwag tayo masyadong atribida sa pagbabahagi ng usaping panrelihiyon. Pero sa pagiging mabait sa kapwa at pagrespeto sa paniniwala nila, baka may matuwa pa sayo at maging interesado sa mga paniniwala mo.

Apir!

Sa ganitong oras ay dapat tulog na ako bilang paghahanda sa trabaho ko mamayang gabi. Dati ay madali lang naman makatulog ng ganitong oras. Pagdating ko nga lang sa umaga e inaantok na ako agad at madali na makatulog. Pero dahil sa ngayon ay napakainit, hindi na ako umaasang makakatulog pa maghapon.

Dalawang buwan na din tayong nagdudusa sa sobrang init ng panahon. Hindi naman tayong lahat kase yung iba naman e may erkon sa bahay nila. Malas ko lang at bukas na refrigerator lamang ang pwede kong itumbas sa kanila. Yung hangin kase na binubuga ng bentilador e mainit pa din. Kelangan e pawisan ka muna bago medyo lumamig ang pakiramdam sa harap ng bentilador. Pero dahil sa mabilis kang matuyo e panandalian lang din ang ligaya.

Maligo ba kamo? Alam n’yo, kahit hindi ako mahilig maligo e napapagusto na din ako e. Dahil sobrang init. Kaya lang e madalas na wala na ding tulo ang gripo namin. Kahit nga gamitan ng makina e hindi na din makahigop. Kelangan talagang nag-iipon sa madaling araw para lang may maipaligo ako bago pumunta sa trabaho. Sa sobrang pagtitipid ko nga sa tubig, kinakailangang tatlong tae muna bago ko ibuhos ang kalahating timba sa inodoro.

Apir!

Maraming nagsasabi na malayo na ang narating nating mga Pinoy pagdating sa paggawa ng pelikula at mga TV shows. Pero joke lang yan. Dahil bukod sa mga walang kwentang palabas na puro sayawan at kantahan ay nandyan ang mga teleserye, fantaserye, fashionserye, at kung anu-ano pang serye ng sakit ng ulo na pilit pinapalunok sa atin gabi-gabi ng dalawang pinakamalaking istasyon ng TV dito sa atin.

Hindi ko na pagtutuunan ng pansin ang mga malalamya at mababaw na mga plotlines ng mga manunulat ng mga serye. Naiintindihan kong by default e walang kwenta at paulit-ulit na lang ang naiisip nilang istorya. Ganun na talaga ang laman ng utak ng mga may kontrol sa telebisyon natin. Sa halip na yung buong kwento ay pagtutuunan natin ng pansin ang mga maliliit na bagay sa mga palabas na ito.

Lahat ng mga teleserye ay merong mga tagpo na nasa ospital. Hindi mawawala yan dahil sa tila mag-aagaw buhay ang bida o ang kamag-anak nya. Tapos mabubuhay din naman sa huli. Minsan, namamatay din. Pero maliban d’yan, palpak ang halos lahat sa mga tagpo sa ospital. Kagaya na lamang nung mga tagpong may nakalagay na tubo sa bibig ang pasyente. Ito ay tinatawag na ET (endotracheal) tube, kung saan may tubo na nakapasok sa daanan ng hangin. Ikinakabit ito sa makina na s’yang tumutulong para makahinga ang pasyente. Imposible ang magsalita kapag may ET tube, pero ang mga karakter sa mga palabas ay malayang nakakapagbigay ng huling habilin sa kanyang mga mahal sa buhay bago sya lagutan ng hininga. Tinalo pa ang fantaserye, mirakulong nakapagsalita sya ng walang dumadaang hangin sa vocal cords.

Kasama pa rin ng mga tagpo sa ospital, bagaman at hindi ganun kalaking isyu ay ang mga sumusunod: Masyadong mababait ang mga doktor. Kompleto ang pagpapaliwanag sa pasyente o kamag-anak, pati emosyonal, spiritwal at sikolohikal na aspeto nila ay dinadamayan. Waw, saan kayang ospital yan, gusto kong magtrabaho dyan. Isa pa din sa napansin ko ang galing sa pagpasok ng karayom ng mga nars at medtech. Wala pa akong nakikitang hindi nashu-shoot sa ugat sa unang subok pa lamang ang mga karayom.

Sa mga sumisikat na fantaserye naman ay uso ang paglipad ng mga tauhan dito. Maging superhero man, makapangyarihang nilalang, o taong nakikiangkas sa paglipad, lahat sila ay nakapamasyal na sa kalawakan. Ang problema, walang hangin sa taas. Kung meron man ay parang galing lang sa USB fan. Hello, mga direktor at producer. Di hamak na mas malakas po ang hangin sa himpapawid. Sobrang lakas. Baka lang maisipan n’yong gawing makatotohanan ang epeks (kuno) ninyo.

Bukod pa sa talagang malakas ang hangin ay malamig din sa taas. At pakitandaan po na walang oxygen sa labas ng mundo. Kaya bukod sa maninigas sa lamig ang mortal na taong dine-date sa kalawakan ng may kapangyarihang lalake, siguradong tepok na s’ya bago pa makarating sa ospital. Kahit ikaw ang isama ng manliligaw mo sa outer space para tumingin sa mga bituin, hindi ka din mag-eenjoy dahil masyado kang busy sa pangangaligkig at paghabol ng hininga.

Kaya mga direktor at producers, pakibawasan na lang yung mga walang kentang extra n’yo sa set at umarkila ng consultant para pagtanungan kung tama ba ang ginagawa n’yo. Para hindi mahalatang bobo kayo. At para hindi lalo maging bobo ang masang Pilipino.

Apir!