Mga Reklamo atbp. ni Boy Batikos

Tapos na ang mala-pugon na tag-init. Nandyan na naman ang tag-ulan. At alam naman natin kung ano ang madalas nangyayari tuwing tag-ulan. Syempre ulan ng ulan. Basa ang mga kalsada, minsan bumabaha pa. Madalas makulimlim at walang sikat ng araw. Common sense na lang yan, ‘di ba?

Pero mukhang hindi ito alam ng DPWH. Naka-off yata ang common sense ng mga tao dito. Kung mapapansin n’yo sa ilang parte ng Maynila ay nariyan ang mga inaayos na kalye na hanggang ngayon ay hindi pa tapos. Merong mga kasalukuyan e ginagawa pa din at meron ding parang napagkalimutan na ng mga opisyal. Minsan ay kung hindi pa makikita sa telebisyon o radyo e hindi aayusin ng mga kinauukulang otoridad.

Bakit nga ba napakabobo nila? Ayun sa pag-aaral ng mga mananaliksik ng blog na ito, kadalasang sinisimulan ang mga proyekto ng gobyerno na pag-aayusin ang mga sirang kalsada sa kalaghatian hanggang sa katapusan ng tag-init. Kagaya nga ng sinabi ko, naka-off ang common sense nila. Sa nakalap kong impormasyon ay parang ganito ang pag-uusap nila sa opisina:

Opisyal1: Kumpadre, may dalawa’t kalahating buwan nang mainit ang panahon. Simulan na natin ang pag-aayos ng mga kalye.
Opisyal2: Aba, oo nga ‘no? Hindi ko kase pansin dahil naka-erkon tayo lagi dito sa opisina.
Opisyal1: Dun naten simulan sa mga madalas binabaha.
Opisyal2: Tama, sige kumontak ka na ng mga kokontratahin natin. Galingan mo sa negosasyon para tumubo naman tayo.

Matapos ang ilang buwan ay hindi pa din tapos ang mga kinukumpuning kalsada. Tag-ulan na pero hindi pa din tapos. Malamang lalong tatagal yan kase kung yung sinampay ko ngang damit e hindi agad natutuyo, paano pa yung semento? ‘Pag binaha pa yan, wala na lalong patutunguhan ang paggawa ng kalsadang yan. Tapos ngayon kapag tinanong at binatikos dahil sa ginagawa lang ‘pag tag-ulan e sasabihin sinimulan naman nila ito nung summer. Pero nasa kalaghatian na nga lang at patapos na ang summer nung magsimula sila. Ano bang klaseng sekretarya meron sila doon?

Sana naman sa kasagsagan ng kasipagan at magandang halimbawang pinipilit gawin ng bagong pangulo ay magbago na ren ang simpleng kabobohan ng DPWH.

Apir!

Maraming nagsasabi na tanggap na ngayon sa lipunan ang mga bading. Pero sa mga bagay na nakikita at nadidinig natin sa araw-araw, hindi ganito ang mabubuo nating buod. Oo nga’t normal na silang nakakasalamuha natin sa araw-araw nating gawain o pupuntahan pero marami pa ring mga bagay at pangyayari na magpapatunay na napakaliit pa lang ng pagkilalang ibinibigay ng lipunan sa mga bading.

Una na dito ang paggamit natin sa mga salitang bading at bakla. Sa totoo nitong kahulugan, ito ay tumutukoy sa isang lalake na ang gustong karelasyon, katalik, kasintahan at/o ka-ibigan ay kapwa n’ya lalake din. Pero maraming beses na ginagamit natin ito na iba ang kahulugang ibig nating sabihin. Kagaya na lang ng, Ano ba yan lampa, parang bading. O kaya ay, baklang-bakla ang pagsayaw mo ah. Sa unang pangungusap ay parang sinasabi na ang mga bading ay lampa. At sa ikalawa naman ay parang sinasabi na walang buhay o napakalamya magsayaw ng mga bading. Ang mga ito ay pawang hindi totoo  dahil marami namang hindi bading na lampa, at marami namang bading na hindi lampa. Ganun din sa ikalawang pangungusap. Pero madalas natin ginagamit sa ganitong konteksto ang salitang ito.

Maraming mga magulang ang nagagalit, nanghihinayang o nanlulumo kapag nalamang bading ang anak nila. Marami rin ang pinagtatawanan kapag umaming bading sila. Meron man silang pantay na estado pagdating sa karapatang magtrabaho pero sa trato ng mga nasa paligid sa pagkatao nila ay kitang-kita pa din ang pangungutya at hindi lubusang pagtanggap.

Hindi naman ako nagmamalinis. Nadudulas din ako at nagagamit ang mga salitang nabanggit sa maling konteksto. May mga pagkakataon din na natatawa ako sa mga larawan, palabas at mga bagay na tungkol sa mga bakla. Pero may mga kaibigan din akong bakla at hindi ko sila hinuhusgahan sa kanilang desisyon. At nililinaw ko lang, medyo malayo pa naman ako sa pagiging bakla.

Afir!

Napansin n’yo naman siguro antagal na nakatiwangwang ng blog ko, parang yung mga lupain ng mayayaman na hinahayaan lang tubuan ng gubat imbes na ipagkatiwala sa mga pulubing nangangailangan din ng mapapagkakitaan. Ito marahil ay sa katamaran ko ngayong mga panahong ito. Pati na din ang pagkatalo ni Jamby sa pagkapangulo.

Pero kung mapapansin ninyo, merong pakonti-konting nagbabago sa tagiliran ng pahinang ito. Tingnan mo dali! Dun o, sa may kanan. Ayun, yung mumunting reklamo. Para sa mga illiterate kong fans, ang tawag d’yan ay microblogging, kung saan magba-blog ako, pero konti lang sasabihin ko. Mas masaya pati yan,kase mas maraming pumapalag sa mga sinasabi ko. Mas maganda kung may account ka d’yan para masundan mo talaga s’ya araw-araw at makapalag na ren.

Kaya kung sa tingin n’yo ay maghapon lang ako natutulog imbes na halughugin ang utak ko para sa mga panggugulo ng utak ng iba na isusulat dito, mangilabot kayo. Kumakain din naman ako. Isang beses nga lang kase ang lintek na kompanyang pinagsilbihan ko ay panay ang palusot para lamang hindi maibigay ang aming huling bayad.Magaling!

Apir!

Balik ulit ako sa buhay kong tambay sa bahay. Kakatapos lang kase magbawas ng empleyado ng magaling na kompanyang pinagtrabahuhan ko. Ayoko din naman maiwan kase masyado nang malala ang hindi magandang kondisyon para sa mga empleyado. At isa pa e pagod at nasasawa na din ako.

Hindi naman yung pagkatanggal sa akin ang sa tingin ko e mali. Sa totoo lang e pwede naman akong hindi tanggalin dahil maayos naman ang QA ko pati na ang attendance. E kung ikaw ba naman ang walang absent at late sa buong buhay mo dun sa kompanya e tatanggalin ka ba nila? Ako din naman ang pumili na magpatanggal na. Dapat nga e magpapasa na ako ng resignation pero hinintay ko na lang ito para naman madagdagan ang huling bayad ko.

Hindi lang talaga kase magandang tingnan yung nangyari sa amin. Una e nag-recruit ng napakaraming empleyado (300) pero matapos lamang ang dalawa o tatlong buwan e nagbawas na agad ng kalahati noon. Hindi naman makareklamo ang mga bago dahil contractual pa lang sila. Matapos yun ay kinausap kami ng administrasyon at sinabing safe na kami at asahan na magiging stable na ang account. Pero makalipas lamang ang isang buwan ay hayan at nagtanggal ulit. Kalahati na naman ang tinanggal nila. At matapos lamang ang dalawang linggo e 25 na lang ang ititira.

Ang masama pa noon ay tinanggal nila yung mga empleyadong taon na ang binilang ng pagtitiis sa maliit na sahod, katawa-tawang benepisyo at hindi kagandahang pasilidad. Ang itinira nila e yung wala pang isang taon ang ginugugol sa kompanya. Meron ngang tinira na akalain mong nagte-training pa lang. Tapos yung bisor na napakasipag at matagal na ding nagsisilbi sa kanila e pinabayaan lang hanggang sa mapilitang umalis na din.

Kahit sino sigurong taga-labas ang makaalam e sasabihing tanga ang administrasyon. Yung tipong hindi alam ang ginagawa. Pinapalayas ang mga empleyadong naging loyal na sa kanila sa gitna ng hindi nakakatuwang kondisyon at ang iniwan e yung mga walang karanasan. Mabuti na lang at meron akong pinagkakaabalahan din dito sa bahay kaya kahit siguro hindi na muna ako humanap ng bagong trabaho e ayus lang.

Sa tingin ko naman e mahalaga lang sa may-ari ang makabili ng magandang kotse. Ah basta, pagkatapos nito ay wala na akong pakialam. Basta’t huwag lang madelay ang huling sweldo ko e ayus na.

Apir!